Gareth Scott

ในเดือนมิถุนายน 1989 ผมบินไปเกาะสมุยเพียงสองเดือนหลังจากสนามบินเปิดให้บริการ มีถนนคอนกรีตเพียงสายเดียวรอบเกาะ สวรรค์ ก่อนที่ใครจะค้นพบ

ประเทศไทยเข้าไปอยู่ในหัวใจผม

จากสมุย ผมนั่งเรือไปเกาะเต่ากับมารี แฟนสาวของผม อากาศเปลี่ยน คลื่นซัดเข้าหัวเรือ กระจกแตก ไม้หัก น้ำท่วมเข้ามา ทุกคนคว้าเสื้อชูชีพ ผักลอยไปมาในน้ำทะเลที่ผสมกับอาเจียนของผู้โดยสาร ความคิดแรกของผมไม่ใช่การว่ายน้ำเข้าฝั่ง แต่คือการรักษาพาสปอร์ตไม่ให้เปียก

คุณยายชาวไทยคนหนึ่งจับแขนผม ผมเริ่มถอดเสื้อชูชีพเพื่อให้เธอ เธอส่ายหัว ยิ้ม และบอกให้ผมใจเย็นๆ เธอถูก—เรือค่อยๆ เทียบฝั่งได้ ช่วงเวลานั้นสอนผมในสิ่งที่ไม่มีหนังสือนำเที่ยวเล่มไหนสอนได้: คนไทยเข้าใจคำว่า "สบาย" ในระดับที่เรายังต้องเรียนรู้

เกาะเต่าในสมัยนั้นไม่มีไฟฟ้าหลัก เครื่องปั่นไฟปิดตอน 4 ทุ่ม หลังจากนั้นก็ใช้แสงเทียน—และแมลงสาบขนาดเท่านิ้วโป้งบินไปมาบนเพดาน

เที่ยวบินที่หล่อหลอมผม

ผมเคยบิน Aeroflot และนั่งรอแปดชั่วโมงในมอสโก ดูคนกวาดหิมะออกจากปีกเครื่องบินด้วยไม้กวาดและพลั่ว ผมเคยบินแบบ courier flights ตอนที่ยังมีอยู่—บินไปกรุงเทพในราคาถูกมากถ้ายอมสละที่เก็บสัมภาระเพื่อขนเอกสารให้บริษัท เที่ยวบินแรกของผมไปประเทศไทยคือ Qantas ร่วมกับ BA

ครั้งหนึ่ง บินจากกรุงเทพไปสุราษฎร์ธานีกับพอล เพื่อนสนิท และภรรยาชาวไทยของเขา เครื่องบินส่งเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน พอลกับผมไม่พูดกันตลอดเที่ยวบิน พอลงจอด เขามองผมแล้วพูดว่า "ผมจะไม่บินเครื่องนี้อีกแล้ว" ไม่กี่เดือนต่อมา เครื่องบินลำเดียวกันนั้นไถลออกนอกรันเวย์ที่สุราษฎร์ในสภาพอากาศเลวร้าย

สัปดาห์ที่ผมเกือบไม่รอด

ผมเป็นไข้เลือดออกที่เกาะพะงัน ผมพักอยู่ที่ Lighthouse Resort—เข้าถึงได้แค่ทางเรือหรือสะพานไม้ที่โยกเยก—และผมอ่อนแอเกินกว่าจะออกไปข้างนอก ไม่มีโรงพยาบาล ไม่มีการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ อาการทุกอย่างตรงกับหนังสือ Lonely Planet ในส่วนสุขภาพ: ไข้ ปวดหลังตา ผื่น ปวดหลังอย่างรุนแรงจนเขาเรียกว่า "ไข้กระดูกหัก" คัมภีร์แบกแพ็คอาจช่วยชีวิตผม พร้อมกับมารีที่เดินทางไปหาดริ้นเพื่อซื้อยากลับมา

หลายปีหลังจากนั้น ผมจะเป็นหวัดทุกฤดูหนาวและนอนซมอยู่สัปดาห์หนึ่ง—แม้ว่าผมจะยังหนุ่มและแข็งแรง แล้วปีหนึ่งมันก็หยุดไปเฉยๆ ตอนนี้ผมแทบไม่ค่อยป่วย แม้จะทำงานในสายสุขภาพ ร่างกายจดจำ แล้วก็ก้าวต่อไป

ที่ที่ผมเคยไป ที่ที่ผมเคยอยู่

ความหลงใหลการเดินทางเริ่มตั้งแต่เด็ก—ตอนเป็นเด็ก ผมจะค้นหาตั๋วเครื่องบินบน Teletext และ Oracle สำหรับทริปไปวิลล่าของพ่อเพื่อนที่เนร์คา สเปน ซัมเมอร์หนึ่ง เรานั่งรถไฟจากมาลากาไปบาร์เซโลนา แล้วนั่งเรือเฟอร์รี่ไปอิบิซา ผมหลับบนดาดฟ้าแล้วตื่นมาพบว่าหน้าครึ่งหนึ่งไหม้แดด อีกครึ่ง? ปกติดี

ฮ่องกงหนึ่งปี—เกาะลันเตา หมู่บ้านชื่อ Mui Wo ฮันโนเวอร์เก้าเดือน ทำงานเป็นช่างไม้ เกาะ Isle of Wight สิบเอ็ดเดือนเป็นพาราเมดิก สามเดือนบนเกาะสมุยกินข้าวราดซอสมะเขือเทศทุกวันเพราะนั่นคือสิ่งที่ผมมีเงินซื้อ ที่สมุยในยุค 90 นี่เองที่ผมพบ Granno—Grant Wills ตอนนี้อยู่ Travel Counsellors—ซึ่งเป็นนักขายอันดับหนึ่งของ Travel Bag ในสมัยนั้น เราเป็นเพื่อนกันมาตลอด

ตอนนี้ เมื่อผมอยู่ในประเทศไทย ผมอยู่ที่พนมไพร—หมู่บ้านใกล้ร้อยเอ็ดในอีสาน—กับภรรยาและลูกสาววัยเกือบสองขวบ ผมมักจะบินจากดอนเมืองไปร้อยเอ็ด แล้วขับรถต่อ ผมขับรถไปทุกที่—กรุงเทพไปสมุย หัวหินไปเกาะช้าง ขึ้นไปโคราช ขอนแก่น อุดรธานี หนองคาย ชายแดนลาว ผมมีบัตรประจำตัวคนต่างด้าว ปีนี้ผมมาประเทศไทยห้าครั้งแล้ว

ทำไมผมถึงเริ่ม SabaiFly

หลังจากจองตั๋วเครื่องบินมากว่า 35 ปี ผมสังเกตเห็นบางอย่าง: ดีลที่ดีที่สุดและความรู้วงในถูกซ่อนไว้ คุณต้องรู้ว่าเส้นทางไหน สายการบินไหน จองเมื่อไหร่

ผมมีสถานะ Silver กับการบินไทยและ Gulf Air ผมรู้จักเลานจ์ เส้นทาง และความแปลกของพวกเขา ผมเคยบิน Qatar, Cathay Pacific, Garuda, KLM, Air France—เรียกได้ทุกสายการบิน SabaiFly มีขึ้นเพื่อแบ่งปันสิ่งที่ผมเรียนรู้มา เพื่อคุณจะได้ไม่ต้องหาคำตอบเองอย่างยากลำบาก